Zoals de titel doet vermoeden zijn alle vakantiefestiviteiten en daarbij behorende –kriebels weer achter de rug. Echter, al onze studerende vrienden hebben te maken met nog een schoolvakantie van 3 weken. Als ik dit van te voren had geweten was ik ook verder gaan studeren tot mijn 67st. Alle titels die er te verkrijgen zijn had ik dan willen hebben. Onze huisarchitect Fred Quackman is gister, 16 augustus, begonnen met zijn stage. Oftewel toch een beetje het echte werkzame leven in. Het zal mij benieuwen hoe het bevalt. Het is natuurlijk weer heel wat anders wanneer je niet onbeperkt kan trainen, slobbelanden, computeren, fifa-en en nog veel meer van hetgeen waar je veel vrije tijd voor nodig hebt. Vandaag is ook de dag dat Quackman weer een aantal kaarsjes uitblazen mag. Van harte gefeliciteerd van de Pa!

Jullie hebben er een tijdje, lees twee weken, op moeten wachten maar hier is hij dan eindelijk. Het laatste sfeerverslag van de vakantie.

Het afscheid van Lloret stond volledig in het teken van afscheid nemen van Kootje. Deze mijnheer heeft ons met zijn eetgelegenheid gastronomisch weer een niveau hoger gebracht. Ik denk dat wanneer de keuringsdienst van de Michelinsterrenbrigade langs zou komen hij nog een sterretje zou kunnen meepikken ook. Freek Willem is King heeft al meerdere male zijn bewondering uitgesproken voor de tournedos en ook zijn shoarmaschotel zou uitstekend concurrentie kunnen bieden aan onze plaatselijke shoarmaspeciaalzaken. Na het hartelijke afscheid liep de meerderheid van ons blaffend terug naar het hotel. We waren echter net te laat om een paar negers met elastieke ledematen te aanschouwen. Wel werd weer de stamtafel vastgehouden voor ons en hadden ze ook voor het gemak weer 100 corona’s koud gezet. Echter dit is natuurlijk niet slim om even soldaat te maken wanneer er een terugvlucht op het programma staat, vandaar dat een aantal Vrienden van op tijd richting de hotelkamer is gegaan om daar nog even de laatste Mario Kart competitie op poten te zetten. Na een veel te korte nachtrust werden we wreed wakker geschud. De Padt met een koffer in zijn hand kwam de kamer ingestormd, ‘Ik moet nou een burgertje hebben!’. Je moet je voorstellen dat het niveau van de nachtelijke kost ver onder de maat van Kootje ligt en deze waarschijnlijk ook al wel een paar keer voor een dooie heeft gezorgd. Desalniettemin wilde de Padt per sé genieten van een burgertje en die kwam er dan ook. Rond de klok van vier kwam dan ook eindelijk de bus aangereden en kon de daadwerkelijke terugreis aanvangen. Eenmaal onderweg bleek dat de bus dezelfde route had als de heenweg, alleen vonden de dames o.l.v. Evelien Reurs het nodig om Suzanne’s koffer te slopen zodat ze ons maar een kwartier lieten wachten. Ik was toen niet boos alleen een beetje teleurgesteld! Na een zenuwsloppende rit langs meerdere hotels sprak de hostess de legendarische woorden: ‘Dames en heren, de chauffeur gaat nu zijn weg vervolgen naar Barcelona Airport. Volgens de planning zal dit iets minder dan 2 uur gaan duren.’ ‘Oh ja, de mini-bar is gewoon geopend. Heeft u zin in een biertje of frisje laat het met even weten’. Volgens mij was de beste vrouw vergeten dat het ongeveer vijf uur ’s nachts was en er dus weinig mensen zich in lichamelijke capabiliteit bevonden om naar voren te komen. Na een busrit van 2.5 uur!!!! kwamen we aan op Barcelona Airport. In plaats dat de bussen daar voor de deur stoppen stonden we nu bijna weer in Lloret, oftewel een wandelingetje met een koffer in je hand. Aanrader voor een ieder die hier niet van houdt.

Het lijkt eerlijk gezegd nu dat de terugweg eigenlijk op een kleine noemenswaardigheid perfect is verlopen tot nu toe, maar eerlijkheidgebied te zeggen dat de ellende nu pas begon. De incheckbalie ging namelijk volgens de borden een kwartier na aankomst open en dit werd natuurlijk al snel een half uur drie kwartier later. Ok, ook niet zo erg want we moesten toch nergens naar toe maar toen de balie eenmaal open ging kregen we de schrik van ons leven. Ze hadden zojuist iemand vers uit de Spaanse Driemaster getrokken om de procedures even sneller te doen laten verlopen. Nadat de knecht 11 tickets en paspoorten/id-kaarten had gezien konden we beginnen met het op de band zetten van de koffers. Na drie koffers vroeg de knecht echter of dit alle koffers waren!#$%#@!$ Ongelofelijk maar we hebben ook weer ongeveer een half uur erover gedaan om 11 koffers af te geven bij deze balie. Op Schiphol waren we binnen 10 minuten bij de Starbucks zonder koffer.

 Na dit debacle stond al snel de volgende beproeving op het programma. Namelijk een happie hooi halen. Het is blijkbaar in Spanje normaal dat op het hele vliegveld twee eettentjes te vinden zijn waar dan een heel vliegtuigwoord aan volk zijn eten en drinken moet gaan halen. Gelukkig waren een aantal Vrienden van zo slim om naar de Pa te luisteren en hadden wij dus op tijd ons eten. Nadat ondertussen het hele vliegtuig in de rij stond kwam de Padt en consorten terug van hun burgerzoektocht en konden ze fijn aansluiten in de rij. Prachtig gezicht kan ik u vertellen. Na deze kortstondige pitstop kwamen we bij de gate aan. Een paar minuten later stonden we in de rij voor het vliegtuig. Op de valreep vingen we toen nog een glimp op de Knecht die ons eerder op de dag al vakkundig had voorzien van enkele hartinfarcten en tia’s. Eenmaal in het vliegtuig aangekomen bleek echter waarom het inchecken zo lang had geduurd. Het knappe gedeelte van de Vrienden van zaten namelijk naast de nooduitgang aan de vleugel. Gevolg: Een vijftal knullen met open monden, snurkend en kwijlend naast elkaar op een rij. Na een voorspoedige vlucht kwamen we aan op Schiphol en ik moet zeggen dat het koffers afhalen een stuk sneller gaat wanneer Marcel Marcel Marcel zich niet in het reisgezelschap bevindt. Na een heerlijk onspannend taxiritje met Taxi Hans, met Hans in hoogsteigenespersoon, kwamen we weer terug in een toen nog leeg Volendam en konden we beginnen met de lichamelijke en geestelijke voorbereiding voor de derde week bouwvak.

Al met al moet ik vanaf deze plaats toch nog even een compliment maken aan de reisleiding van AeroTomKemperFlot Toers. Alles is perfect en tot in de puntjes geregeld. Top! Ik heb zojuist democratisch besloten met de top van de Vrienden van, bestaande uit me, myselft and I, dat AeroTomKemperFlot Toers volgend jaar weer de reishonours mag waarnemen.

τοπικών φωτογράφος μας

Een aantal dagen hier op Lloret met de alcoholische versnapperingen die zijn genuttigd wordt het voor vele toch een lichamelijke aangelegenheid. Klachten als longhond, klapkuiten, chronische loofheid, en nog veel meer komen dan de kop op steken. (Uiteraard heeft de Pa met jarenlange ervaring hier geen enkele last van). Echter Tom Kemper kreeg de verschijnselen van longhond al geruime tijd van te voren aangereikt door zijn lichaam. Sofisticated als ie is luisterde hij hier natuurlijk niet naar. Het gevolg is dat we op zondag weer opnieuw voor een quest de straat opgingen. Dit keer niet om een Coronita draak te verslaan maar om een apotheek te vinden die iets had tegen scheermesjes in de keel en longhond verschijnselen. Vier apotheken verder kwamen we erachter dat niet alles hier 24/7 open is.

Gisteravond stond een bezoek aan de beste DJ van de wereld, DJ Tiesto, op het programma. In de kolosos discotheek. Eenmaal daar aangekomen bleken we echter niet de enige te zijn. Hier hadden we al echter al op gerekend. In een nauwkeurige berekening hadden we uitgedokter dat er maximaal 3.989 deusbeks aanwezig konden en mochten zijn. Dat we niet gerekend hadden op het dubbele was echter een fikse tegenvaller. Vandaar dat ze bij de Pa nog eens terug mogen komen voor een lesje Event Management. Voordat we in de discotheek waren beland moesten we eerst door een straatje wat net zo groot was als de klucht voor ´t Gat. Echter stonden er in de straatje al zo´n 1000 mensen. De een stond te wachten voor de bar, weer een ander stond een praatje te maken en weer een ander was op zoek naar Geksterfield zijn broer in een andere dimensie. Eenmaal binnen bleek ook dat er geen airco aan stond en de nooduitgangen c.q. looproutes vakkundig werden versperd door zittende mensen. Altijd handig. Na 10 minuten hebben we uit veiligheidsoverwegingen besloten om als eerste ter wereld weg te lopen van een Tiesto concert.

Na het Tiesto debacle zijn we nog richting de Orange bar geweest alwaar de eerste verstandige mensen besloten het voor deze avond voor gezien te houden. De andere zijn nog even richting St. Trop geweest om de plaatselijke Kees Melk te assisteren in het afsluiten van de bar.

Vandaag is zoals eerder gezegd onze laatste complete dag hier in Lloret. Morgenochtend zullen we rond de klok van kwart voor vier worden opgehaald in het Hotel en rijden we richting Barcelona. Vanuit Barcelona vliegen we rond 8 uur terug richting Schiphol en het ligt in de lijn der verwachting dat we om half elf weer terug zijn. Jullie hebben dus nog even tijd om de slingers en spandoeken klaar te maken en deze op te hangen op goed zichtbare plekken. Na vandaag zal er nog een column volgen met daarin de nabeschouwing op de vakantie en de evaluatie van het reisagentschap AeroTomKemperFLot Toers.

To be continued!

De pa

De notre photographe local

مصور من مجتمعاتنا المحلية

Ik bespaar jullie maar de ranzige details van een dagje bankhangen op het zwembad en de tukkietime taferelen.

Na een aantal dagen een zootje rubrap te hebben gegeten was het de beurt aan Kootje om ons te voorzien van overheerlijk Nederlands voer. De biefstukjes, shoarmaschotels, spare ribs en ander goddelijk voedsel passeerde de revu. Onze eigen smaakpolitieinspecteur Freek Willem kwam tot de conclusie dat Kootje in de wintermaanden overgevlogen moet worden naar Volendam om hier ingezet te worden als kok in zijn eigen Kootje aan de Haven. De plek hiervoor is zelfs al bedacht. Op de plaats waar hiervoor de kebabzaak op het Havendijkje was gevestigd. Intimi weten ons te melden dat de onderhandelingen met Spaander/Hein Schilder reeds zijn gestart.

Iedere avond na het eten togen wij richting de bar van het Hotel om daar te genieten van het entertainment en een aantal alcoholische versnapperingen in de vorm van een Miguel of Corona.

De avond waar we het nu over hebben was er ook een topact. We hebben namelijk een magical show gezien. Het enige nadeel van deze magical show was dat er geen enkel magical element in verwerkt zat. Na 10 minuten te hebben gekeken naar de mijnheer op een eenwieler en zijn lieftallige, knappe, gezegend met een prachtig lichaam hebbende assistent, kwamen we aan bij het touwtjespring gedeelte van de act. Om het een en ander op te vrolijken werden mensen uit het publiek gekozen om te participeren in de act. De eerste gelukkige was de Padt. Hij mocht samen met een Engels jochie voordoen hoe je moest touwspringen. Met een blinddoek om weliswaar. Echter hij werdt hierbij vakkundig in zijn stuttebolletje genomen omdat hij op het fluitsignaal moest springen. Ik laat aan de verbeelding over wat dit betekende.

Hierna kwam de lieftallige, knappe, gezegend met een prachtig lichaam hebbende assistent met haar hoelahoep act. Diverse in vorm en maat verschillende hoepels versierden haar lichaam. Op de meest bizarre en rare momenten verdween er weer een hoepel naar boven of naar beneden. Na de Padt was het nu de beurt aan de Pa om de act op te leuken. Dat dit de enige juiste keuze bleek te zijn kan vooral worden teruggevoerd naar het feit dat de Pa zo lenig als een elastiekje is en dus de perfecte aangewezene was om de hoelahoep act na te doen. Dit was dus een glorieuze overwinning want het hele terras schreeuwde om meer. Bescheiden als ik ben heb ik dit niet gedaan anders zouden de leden van de magical show zonder werk komen te zitten.

Na de magical act stond er nog iets magisch op het programma. De quest voor het verslaan van 100 koudstaande flessen Corona. Dit aantal was gebaseerd op de prestatie van de Vrienden van toen er na drie uur 75 flessen Corona waren verslagen. Ook was het de bedoeling dat er gebottlet zou worden tot ver over de 100. Toch knap dat een meester uiteindelijk op 98, met de finish in zicht, een foutje maakte en dit dus helaas niet is gelukt. Wat betreft de uitslag van de quest is kan ik jullie helaas vanuit imagoschade oogpunt niet melden.

De Pa

Of our local photographer

Het heeft even geduurd voordat er een nieuwe column gemaakt kon worden. Dit heeft echter niet te maken met het ontbreken van beleefde avonturen integendeel zelfs maar het internet had besloten er hier maar voor een paar dagen mee te stoppen. Vandaar dat ik me vandaag, op onze laatste officiële hele dag, maar heb opgeofferd om eens goed te gaan zitten om een en ander te verwoorden want we mogen wel stellen dat er de afgelopen dagen een en ander is gebeurd. Deze belevenissen zullen echter ietswat worden verspreidt om te voorkomen dat men in de litteraire massa verdwijnt.

De foto´s van 29 juli die reeds op de site hebben gestaan laten jullie een ietswat gezette menheer in een rode shirt met een rode pet op. Vanaf dit punt wil ik eigenlijk gaan beginnen met de opsomming van de belevenissen. Donderdag zijn wij naar een enorm groot feest geweest in de Millenium discotheek. Deze luguber uitziende betonnen bunker was voor een enorm warme avond het thuishonk van De Vrienden van. De heenreis was zondermeer al een enorm groot spektakel. Doesbeks in overvloed. Overal waar we keken liepen er roodverbrande boys met grote zonnebrillen en loekieloekierozenkranze rond. Na een klein busritje van zo´n kwartier kwamen we dus bij de bunker aan. Het schijnt dat de architect van deze tent zijn inspiratie heeft gehaald uit de Amsterdamse rechtbank die ook wel de Bunker wordt genoemd. Voor de topografisten die niet weten waar dit ligt, dit ligt in Amsterdam Osdorp. Wat dit feest zo uniek maakte was dat de drank all inclusive was. In de bus werden kaartjes uitgedeeld en er werden ook de nodige vragen over gesteld omdat de mevroe van de reisleiding achter in de bus niet was te horen. Alle doesbeks gingen zich volkomen te buiten aan al dat gratis drank. Ook de Vrienden van konden dit wel appricieren en al snel was Tom Kemper de aangewezen persoon om ons de hele avond te voorzien van drinken. Een taak waarvan hij zich wel heeft gekweten. Halverwege de avond gingen de lampen aan en kwam er een heer in een veels te klein mauwloos shirt het podium op om de hoofdact van de avond aan te kondigen. “Dames en heren, we hebben vanavond iemand speciaal voor jullie laten overkomen uit Nederland. Hij is de most hottest dj van het moment. Ik vraag een hartelijk applaus voor Billy the Klit!!!!!!!!!!!” De reactie van de Vrienden van was echter veelzeggen: “Billy wie?!?!?!?!” Halverwege de avond kreeg deze mijnheer een goed idee. Iedereen moest gaan hurken en op drie was het de bedoeling dat iedereen opsprong en zijn dansende weg weer vervolgde. Dit was een typisch gevalletje van een goed idee maar een ietswat slechte uitvoering. Op drie sprong iedereen wel de lucht in maar gingen ook een aantal liters drank de lucht in. Iedereen die zich in een directe straal van 5 meter van de dj bevond was dus klisnat. Rol was hierom zo boos dat hij ook maar een glas de lucht in had gegooid. Alleen was het voor Rol zo lullig dat toevallig een bewaker had gezien dat hij iets had gegooid. Moet je nagaan, als je op 5000 mensen eruit wordt gefilterd om even naar buiten te worden geescorteerd! Wat een mazzelaar. Daarnaast hadden we op deze avond ook nog gezelschap van de Bottle Wisperer. Freek Willem had na een avond foto´s maken (het schijnt dat ze hem voor kermis hebben benaderd om foto´s te gaan maken) zo genoeg van zijn flesje Yogi dat hij het een goed idee vond om eens aan hem te vragen wat hij ervan dacht als Freek hem zou opdrinken. Na de ghost wisperer, de wood wisperer hebben wij nu dus de bottle wisperer. Heeft u dus problemen met uw fles, neem dan contact op met het management van Freek Willem en hij komt het voor u oplossen. De terugreis was echter ook een juweeltje op zich. Overal dronke doesbeks die hun weg naar Lloret of Blanes diende te vervolgen. Ondertussen waren de padt, de pa, le blanc en peter kleppie al zo slim geweest om voor de drukte alvast Thialf te berijden om zodoende als een van de eerste buiten te zijn. Na een aantal keren mensen de verkeerde richitng te hebben ingestuurd werden we toch maar aangesproken. Uit balorigheid heeft Johannes Pa de Doper van de gelegenheid gebruik gemaakt om zijn evangelie te verspreiden en zijn volgelingen te dopen in de dichtsbijzijnde vijver. Wat er in die vijver reeds heeft plaatsgevonden weten we niet dus het is afwachten wat de nadelige gevolgen zullen zijn.

Na avonturen beleeft te hebben in de Millenium kwamen we er ook achter dat we Tom Kemper vakkundig waren vergeten mee te nemen in onze bus. Gelukkig voor ons waren ook nog Denise en haar dames aanwezig om deze dronke jongen op sleeptouw te nemen.

Hierna zijn we nog even naar St. Trop´s dak geweest en hebben we als afsluiter mogen genieten van een lekkere cheesburger uit de Whoppermuur. We gaan nu snel verder naar deel 2!

De Pa